Verde que te quero Verde

Non é preciso que o confese, non é ningún segredo. Mostro abertamente unha actitude de fondo respecto cara a Natureza. Dentro deste respecto poderíamos incluír o ecoloxismo. É un tema que sempre me preocupou e atraeu: dende a regra das tres R (Reducir, Reutilizar, Reciclar), ata a arquitectura verde ou bioclimática.

Lixo  nos arbustos da residencia

Sen embargo, ao mesmo tempo que eu ía aprendendo e concienciándome cada vez máis, tamén me decataba de que non era un interese compartido por todo o mundo. Falando máis claro, que había moita xente á que tanto lle daba que cada ano se destruíse unha superficie arbórea equivalente a toda Galicia no Amazonas; ou que non tirar unha soa pila á caixa de lixo adecuado puidese contaminar ata 12.000 litros de auga.

Nun principio pensei que ese desinterese pola ecoloxía, polo cambio climático, pola contaminación, a destrución da biodiversidade, etc. se debía á falta de información ou a xente de idades avanzadas á que é moi difícil facer cambiar de hábitos. Supoño que esta crenza miña se tiña moito que ver co que pensaba Sócrates no seu intelectualismo morar: quen saiba que é o correcto, fará o correcto.

Así que eu no instituto, imaxinaba que na universidade todo sería moi “verde”. Lonxe de fantasías utópicas de autobuses eléctricos, arquitecturas bioclimáticas e demais, polo menos imaxinaba que a reciclaxe estaría amplamente instaurada.

Sen embargo… cánta decepción!! Non deixo de asombrarme ante xente da miña idade, da miña mesma carreira, á que lle importa UNHA MERDA este tema!

Na miña cabeza non entra a idea de que na miña propia residencia haxa residuos entre os arbustos como goma de mascar, latas, e outros envases plásticos.

Non alcanzo a comprender que cando abro a caixa de lixo dos inorgánicos, unicamente diferenciada por un desgastado adhesivo que di: Eu inorgánicos, me atope con impropios de todo tipo, dende orgánicos ata caixas de pizzas, pasando por botellas de vidro.

Sorpréndeme que alguén me pregunte para que serve reciclar ou aforrar enerxía ou auga (evidentemente, se alguén toca este tema diante de min enfróntase a un intenso debate comigo, no cal non me penso dar por vencido por ningún motivo).

Lixo no entorno da residencia

Non entendo que no parqueciño que está xunto a miña facultade haxa case tanto lixo como plantas (e que ninguén se ocupe de recollelo).

E por suposto, alucino cando vexo que na miña facultade hai buracos que atravesan de lado a lado os fríos muros de formigón. Cando son necesarios montóns de radiadores (convectores, perdón) para manter temperada unha aula pola que, estando portas e fiestras pechadas, podes claramente sentir correntes de aire frío. Cando, nunha facultade de arquitectura, non hai caixas de reciclaxe de papel e cartón. E xa non digamos plásticos!

Lixo no Campus da Zapateira

Se me compro un botellín de auga, gardo o envase para reciclalo na residencia, nunha caixa de lixo chea de imporpios. Nin sequera estou seguro de que haxa un camión que veña recoller residuos separados. Ata que punto paga a pena seguir esforzándose en cambiar o mundo?

Non temo unha destrución do planeta, porque sei que este vai seguir adiante, con nós ou sen nós. Aínda así dáme mágoa. A Terra non esquece e recibiremos o noso merecido polo que lle estamos facendo, e non nos vén nada mal.